This is the mess i've made.

Ocena z zachowania – jedna z gorszych i mniej śmiesznych szkolnych fars. Pod koniec semestru każdy z nauczycieli staje przed druzgocącym wyborem: wzorowe czy może, o zgrozo, bardzo dobre ? Inne bowiem pozycje na skali są ustalone ku przestrodze, mają być i straszyć, niczym rodzice wróżący dziecku rózgę od świętego Mikolaja, te wszystkie czarne owce, które nie lubią mówić wierszyków na apelach i wieszać gazetek na temat nadchodzących dni czegokolwiek. Wracając do meritum: nauczyciel wystawiający końcoworoczną ocenę zachowania czasami sięga do dziennika, by, rychło wczas, rzucić okiem na pionowe kreseczki i zapytać: a czemu nie było cię wtedy? A wtedy? Co z tą pierwszą lekcją? Znów zaspałaś? Usłyszałam te pytania ostatnio odnośnie pewnych dwóch czerwcowych dni i – jak to mam w zwyczaju (ale serio mam w zwyczaju) – powiedziałam prawdę: pierwszego dnia zaspałam (btw. zaspać, dziwne uczucie, zdarzyło się to nie więcej niż ze trzy razy w życiu, słyszysz budzik, patrzysz: 5.54, myślisz: o matko, na pierwszej lekcji gejografia, no to jeszcze 5 minut, po czym zerkasz na zegarek drugi raz i widzisz 7:58, myslisz: o matko, za 40 minut sprawdzian z baroku), a drugiego dnia po prostu z powodu niewyspania stwierdziłam, że nie pójdę na chemię o ósmej rano. Może, nie wiem, użyłam zbyt śmiałego tonu, zabrzmiałam na zbyt zadowoloną z siebie, w każdym razie zrobiłam coś źle, bo sprowadziłam na siebie i klasę, znowu, kanonadę krzyków zrozpaczonej pani wychowawczyni: nasze podejście do bytowania w szkole jest spaczone, pomyliliśmy budynki – powinniśmy trafić do zawodówki, w najlepszym wypadku do bawełnianki, a za takie wybryki natury frekwencyjnej oraz innej, jak nasze, powinniśmy już dawno wylecieć stąd na zbity pysk. Nie chcę w tej notce narzekać na naszą wychowawczynię, która ma z nami naprawdę niełatwą przeprawę, musimy jej to przyznać (jak ja jej nas współczuję! ale że serio) ale zmierzam do wniosku, że W SZKOLE NIE WOLNO MÓWIĆ PRAWDY dla dobra własnego i wszystkich dookoła. Dziewięć na dziesięć odpowiedzi na pytanie „czemu cię nie było?” brzmi zaspałem/byłem chory/byłem u lekarza. Większości z nas nawet nie chce się wysilać i wymyślać jakiś lepszych wymówek – bardzo dobrze, bo nie byłyby one przyjęte. Nauczyciel po raz 230523895 słuchający „zaspałem” i tak w to nie wierzy, ale jakoś specjalnie się nie rzuca, natomiast inne usprawiedliwienia są wykroczeniem przeciwko szkolnej homeostazie zakłamania. Kolejny przykład: powiedziałam, że nie zamierzam zdawać na wyższą ocenę z jednego przedmiotu, żeby mieć wyższą średnią, bo moim zdaniem na tą ocenę nie zasługuję. Epizod ten został wykorzystany w jednym z kazań jako dowód na naszą gnuśność – jak możemy nie korzystać, kiedy nauczyciel pozwala nam zdawać na wyższy stopień? Zbrodnia.
Podsumowując, szablonowe kłamstwa na linii uczeń-nauczyciel są w szkole wymagane. Złamanie kanonu, czyli mówienie prawdy jest złe, nie opłaca się, prowadzi do zakwaszenia atmosfery i wielu nieprzyjemności – oto czego nauczyłam się po roku w liceum.